Op 23 maart 2014 overleed de 93-jarige Regine Beer. Zij was een overlevende van Auschwitz. Over haar deportatie en gevangenschap werd het boek 'KZ A 5148' geschreven, door Paul De Keulenaer. Als Antwerpse leerkracht bleef ze middels boeken en spreekbeurten het fascisme haar hele leven bekampen. Ze was lid van ACOD-onderwijs vanaf 1954 tot haar dood. Hieronder publiceren we een eerbetoon, geschreven door Hugo Franssen, die als uitgever (EPO) samenwerkte met Regine Beer bij het schrijven van haar boeken.

Brussels minister bevoegd voor Nederlandstalig onderwijs in de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) Guy Vanhengel (Open Vld) heeft op 5 februari gepleit voor een tweetalige normaalschool in Brussel, waar leerkrachten opgeleid worden om in meertalig onderwijs les te geven. We geven hieronder het voorstel van minister Van Hengel.

Het weekblad Knack en Le Soir pakten op 29 januari uit met een nieuwe studie op basis van de PISA-resultaten over de impact van de sociale afkomst op de schoolresultaten. De studie is het werk van de tweetalige lerarenorganisatie Ovds-Aped (Oproep voor een democratische school – Appel pour une école démocratique), meer bepaald van Nico Hirtt.

'De kanarie is dood', schrijft prof. em. Ruddy Doom (UGent) over de evolutie naar meer markt en minder ruimte voor vrij onderzoek in het hoger onderwijs. De kennismaatschappij moet het afleggen tegen de kenniseconomie. En peda-pundits, onderwijsbobo’s en techno-togati zwijgen daarover als vermoord.

Op dinsdag 18 februari organiseert Ovds (Oproep voor een democratische school) in Berchem (Antwerpen) een info-avond over het Fins onderwijs met vier specialisten en ervaringsdeskundigen.

De studiedienst van de Oproep voor een democratische school (Ovds) heeft een autonome en originele analyse uitgevoerd op de data die de PISA-enquête 2012 ons aanlevert. Deze analyse bevestigt ongelukkig genoeg de catastrofale situatie van het Belgische onderwijs (zowel aan de Vlaamse als aan de Franstalige kant) op het vlak van sociale rechtvaardigheid. De studie brengt ook nieuwe elementen aan om de oorzaken van deze situatie te begrijpen, namelijk de sterke academische en sociale segregatie van leerlingen in ons onderwijs.

Als ik in één zin mijn standpunt over het invoeren van informatie- en communicatietechnologieën (ICT) op school moet samenvatten, dan zeg ik doorgaans dat die er vooral komen onder druk van de economische spelers, altijd op zoek naar nieuwe markten en goedkope arbeid. Dan krijg ik vaak het verwijt ‘voorbijgestreefd’ te zijn,of zelfs ‘een machinebreker’, de saboteur van de 21ste eeuw. Niks is nochtans minder waar. Ik behoor tot de generatie die zich zodanig gepassioneerd bezig hield met de informatica en haar toepassingen dat ze mag beschouwd worden als een grote verspreider ervan.

Een debat over ICT in de klas kan vele kanten uit, zeker met drie mondige en kritische deskundigen als Martin Valcke, Kristof Verslype en Peter De Koning. Zij kregen tijdens de workshop op de “zes uren voor de democratische school” (19 oktober 2013) twee vragen, als startpunt voor de uitwisseling: Wat zijn de mogelijkheden en beperkingen van ICT in het onderwijs? Welke kennis en vaardigheden inzake ICT zou elke leerling na het doorlopen leerplichtonderwijs moeten bezitten, welke bagage hebben we nodig om te functioneren in de geïnformatiseerde maatschappij? Met name op de eerste vraag gingen de drie sprekers uitgebreid in.

Naar jaarlijkse gewoonte ontvingen we de (elektronische) catalogus van de stadsverkenningen in Brussel die worden aangeboden door Dirk De Caluwé en zijn vrienden van Oxfam-Wereldwinkel Heist-Goor-Hulshout.

In deze opinie wil ik even stilstaan bij de roep naar 'remediëren' in onderwijsvoorstellen. 'Remediëren' is een meer dan ingeburgerd woord binnen ons onderwijssysteem. Het is de passe-partout om alles waarin we tekort schieten mee op te vangen en zo te sussen waar er gedonder is over uitval, over het niet behalen van een vooropgesteld niveau

De school is een weerspiegeling van de neoliberale maatschappij, gekenmerkt door de survival of the strongest. Dat vertaalt zich in het gekende watervalsysteem en een sterk toenemend aantal stoornissen. De leerkracht wordt herleid tot half manager, half therapeut. Paul Verhaeghe is professor psychologie aan de Universiteit van Gent, ondermeer bekend van zijn veel gelezen boek Identiteit. Op het voorbije congres (18-19 oktober2013) van de christelijke onderwijsvakbond (COC) gaf hij een heel interessante lezing over het belang van het onderwijs bij de vorming van de identiteit bij jongeren. Hieronder de hoofdlijnen ervan.

In een "open brief" aan onderwijsschepen Claude Marinower vragen 100 directeurs van scholen in Antwerpen om de geplande of reeds besliste sluiting van stedelijke openluchtcentra ongedaan te maken. In juni 2013 besloot de huidige meerderheid (N-VA, CD&V, Open VLD) reeds om "Diesterweg" op de Kalmthoutse heide te sluiten vanaf 1 september 2013. De andere openluchtcentra zou de coalitie tegen volgend jaar willen sluiten. Zo staat de verkoop van "home Mathilde Schroyens" in Koksijde (sint Idesbald), waar sinds de jaren '60 meerdaagse zeeklassen werden georganiseerd voor Antwerpse scholen, reeds ingeschreven in de meerjarenbegroting van de Stad Antwerpen. De grond voor dit home werd destijds aangekocht met het geld dat werd ingezameld door leerlingen van het Stedelijk onderwijs Antwerpen (één frank per week per leerling in het lager en vijf frank in het secundair onderwijs). De liquidatie van dit sociaal patrimonium wordt door velen in de Antwerpse onderwijswereld aangevoeld als een asociale mokerslag.

In het huidig dominant discours wordt onderwijs beschouwd als “menselijk kapitaal” waarvan de ontwikkeling zowel voor het individu (in termen van employability of tewerkstelbaarheid) als voor de maatschappij (economische groei) voordelen oplevert.Dit ideologisch discours heeft als belangrijkste functie de rechtvaardiging van een nauwgezette afstemming van het onderwijs op de evoluties op de arbeidsmarkt. De analyse van de meest recente documenten van de OESO en van de Europese Unie leert ons dat deze evolutie geen kwantitatieve of kwalitatieve ontwikkeling van het onderwijs voortbrengt maar een polarisatie en een terugplooien op de zogenaamde “basiscompetenties”.

Vliegtuig- en busladingen onderwijstoeristen (inspecteurs, directeurs, experten, leraren, ministers, met in hun zog de journalisten) zijn de laatste jaren naar Finland afgereisd om daar met eigen ogen het “wonder” van het Finse onderwijs te gaan aanschouwen. Scholen zonder wedijver tussen leerlingen en tussen scholen, zonder inspecteurs, zonder overzitten, zonder cijfers in de eerste jaren van het basisonderwijs, maar die uit alle vergelijkende PISA-onderzoeken steevast als de best presterende ter wereld naar voor komen ? Ondenkbaar voor neo- en sociaal-liberalen. Maar welke lessen kunnen socialisten trekken nu Vlaanderen een zoveelste onderwijshervorming tegemoet gaat?