Stedelijk Onderwijs Antwerpen: ‘Personeel kraken is vragen om staken’

Facebooktwittergoogle_plusmail

Woensdagavond, 16 maart. Een ongewoon druk bijgewoonde vergadering van de socialistische onderwijsvakbond in het Bondsgebouw te Antwerpen. Onder het motto ‘Personeel kraken, is vragen om staken’ werd bijna unaniem beslist een algemene staking op 23 maart in het Stedelijk onderwijs te organiseren.

Een sterk, sociaal bewogen onderwijs

Na de communautarisering van onderwijs (1989) was het evenwicht tussen openbaar onderwijs en vrij (katholiek) onderwijs dat in België bestond, verbroken. Het vrij onderwijs was in Vlaanderen verpletterend aanwezig. Het tegengewicht dat het Franstalige openbaar onderwijs steeds betekend had, was verdwenen achter de taalgrens.

Een van de overgebleven niet-katholieke onderwijsbastions was het Stedelijk onderwijs van Antwerpen.

Sedert het einde van wereldoorlog I praktisch onafgebroken onder de verantwoordelijkheid van socialistische schepenen vallend, was er een sterk, sociaal bewogen onderwijsnetwerk uitgebouwd. Immers voor de vroegere Belgische Werklieden Partij en de latere Belgische Socialistische Partij was onderwijs een instrument tot emancipatie van de arbeidersklasse.

Alle gemeenten waar de socialistische partij aan de macht kwam, hebben inspanningen geleverd om openbaar onderwijs, los van de rechtstreekse greep van kerk en patronaat uit te bouwen. Antwerpen was daarbij een van de meest succesvolle.

In de greep van het neo-liberalisme

Tot voor kort was dat Stedelijk Onderwijs in Antwerpen dan ook echt openbaar onderwijs: gefinancierd, georganiseerd, gecontroleerd door de overheid.
In het zog van de wereldwijde stroming waarbij openbare diensten zo veel als mogelijk worden gekortwiekt en afgebroken, moest ook het Stedelijk Onderwijs eraan geloven.

Op initiatief van de Antwerpse overheid, in casu de socialistische schepen Voorhamme, werd de navelstreng tussen de Stad en haar onderwijs doorgeknipt. Het Stedelijk Onderwijs werd autonoom, een zogenaamd ‘autonoom gemeentelijk bedrijf’(AGB). Beslissingsdatum: 21 juni 2010.

Autonomie?

Aan het hoofd van dit autonoom bedrijf werd een manager geplaatst en ronkende verklaringen begonnen het daglicht te zien: “ Het Stedelijk onderwijs heeft de ambitie om uit te groeien tot een excellente onderwijsorganisatie die binnen 5 jaar de absolute referentie is in Vlaanderen en daarbuiten” (november 2009).

Geweldig! Alleen werd deze ambitie genomen buiten en boven degenen die dat excellente onderwijs moeten waarmaken: de leerkrachten. En hetgeen de vroegere secretaris-generaal van het onderwijs, Georges Monard, tijdens een doorgedreven bezoek aan het onderwijs in Antwerpen 10 jaar geleden al wist namelijk dat lesgeven in een stedelijke omgeving absoluut geen sinecure is, is blijkbaar onbekend bij het beleid van het AGB.

De mens voor de klas stelde al vlug vast dat zijn taak alsmaar zwaarder werd, en dat het AGB daarnaast niet veel meer betekende dan gezwollen verklaringen, mooi ogende brochures, afbraak van democratische geplogenheden en afromen van financiële middelen.

Autonomie en werkdruk

De truc met de autonomie was al eens opgevoerd, namelijk in het Hoger Onderwijs. Wat is de ervaring voor het personeel daar sedert de invoering van de autonome hogescholen in 1995? Een veel slechtere omkadering om de studenten te begeleiden Een scherpe verhoging van de werkdruk. Een grotere rechtsonzekerheid. De uitbouw van een administratief en leidend waterhoofd ten koste van de lerarenomkadering. Een blijvend gebrek aan middelen.

Hetzelfde lot zou het Antwerps Stedelijk Onderwijs wel eens beschoren kunnen zijn. Ten koste van de scholen, van de kinderen dus, worden er middelen afgewend om een beleidsstructuur en een administratief kader uit te bouwen.

Het middenkader groeit, de leerkracht moet zien te roeien met de riemen die hij heeft. In klassen waar meer dan 30 kinderen geen uitzondering zijn. Met grote groepen Nederlands onkundigen. Met kinderen die in armoede geboren worden. De (op zich al ontoereikende) toegekende financiële middelen vanuit de Vlaamse regering op basis van leerlingenaantallen en leerlingenkenmerken , verdampen via zogenaamde voorafnamen, die nu al bijna 70 procent van de toegekende centen opslokken. De rechtszekerheid die gedurende decennia werd uitgewerkt, brokkelt af. Het personeel krijgt de groeiende indruk dat het geminacht wordt. Trop is teveel, vonden de aanwezigen op de algemene ledenvergadering dan ook.

Actie

We zegden het al: ‘hetzelfde lot als het Hoger onderwijs zou het Antwerps Stedelijk Onderwijs wel eens beschoren kunnen zijn’.
Tenzij!
In het verleden heeft het personeel van het Stedelijk Onderwijs zich nooit laten doen. Het heeft een stevige traditie van verzet en actie.

Kijken of de staking en betoging van 23 maart een succes worden.

Frank Maerten

Frank Maerten is voormalig provinciaal secretaris van ACOD-Onderwijs Antwerpen.

Dit artikel werd overgenomen van [www.Dewereldmorgen.be
->http://www.dewereldmorgen.be]