Leerkrachten dienen de aandacht van de leerlingen te houden op de feiten, en feiten zijn niet altijd wat in het journaal te zien of te horen is. Feiten moeten leerlingen trachten te ontdekken met een houding die reeds eeuwen geleden door de Atheense filosoof Plato zo knap werd beschreven in het verhaal van de grot: de mens op zoek naar de waarheid moet zich niet richten op de schaduwen tegen de wand, maar zich blijvend inspannen om op te klimmen naar het licht bovenaan dat die schaduwen produceert. Wie zich enkel tevreden stelt met de schaduwen, leeft een leven gedirigeerd door schijn en onwaarheid. Zo iemand wordt als het ware geleefd en heeft slechts de illusie van vrijheid. Het behoort daarom tot de pedagogische plicht van elke leerkracht de leerling te behoeden voor deze heteronomie en illusie. Leerlingen moeten autonoom met de feiten omgaan die in de media worden besproken door deze feiten los van deze media te analyseren om ze eventueel trachten te beïnvloeden. De oorlog in de diverse vakken aan bod laten komen op de manier zoals door Nico Hirtt wordt beschreven kan niet anders dan aangemoedigd worden.

Ikzelf heb getracht de agressie-oorlog in bijna elk van mijn lessen aan bod te laten komen; ik heb een poging ondernomen “zo veel mogelijk gebruik te maken van het ideologisch apparaat dat de school is”: van lessen over de rol van de media, over het imperialisme van de Verenigde Staten, over de kolonisatie van Irak, tot en met de wil om vredesacties te organiseren op school. Toch ondervond ik de weerstand die de school als ideologisch apparaat van de machthebber me bood:

1. Het merendeel van de jongeren die ik in de klas heb, hebben zich reeds de attitudes van zelfgerichtheid, pessimisme, defaitisme of desinteresse eigen gemaakt dat het niet gemakkelijk is hen een geest van concreet verzet bij te brengen. Dergelijke attitudes zijn onontbeerlijk voor de reproductie van het kapitalistisch maatschappelijk bestel: ze moeten verworven worden door de arbeidende klasse opdat die het systeem verder kan laten bestaan zonder daarbij inzicht te verwerven in de uitbuitende aard van dat systeem.

2. Vanuit de directie werd geen actief initiatief ondernomen om de school tot verzetsinstrument om te vormen. Actievormen die door leerlingen als mogelijke daden van verzet konden beoefend worden, werden steevast afgeraden of verboden. Het gaat hier om: briefschrijfacties naar Amerikaanse, Britse, Belgische overheden, om boycotacties t.o.v. aanwezige frisdrankbedrijven die automaten op school staan hebben, om uithangen van spandoeken met vredesboodschappen, om scholierenstaking, om scholierenbetoging, om e-mailacties, enz. Het voornaamste argument vanuit de directie leek berust te zijn op de simpele vrees voor het imago van de school naar de hogere instanties toe: een school die openlijk verzet pleegt en toont tegen de imperialistische krachten valt blijkbaar niet te rijmen met de opdracht die de school van rechtswege hoeft uit te voeren. Pedagogisch inspelen op de verontwaardiging na een aanval op die imperialistische krachten (bijv. 11 september) is daarentegen wél aanvaardbaar en werd zelfs aangemoedigd tot verplicht.